17 grudnia 1970 roku. Czarny Czwartek. Jeden z najtragiczniejszych dni w powojennej historii Polski. Apogeum trwających od 14 XII tzw. wydarzeń grudniowych, kiedy to zmęczone życiem pod jedynowładztwem PZPR społeczeństwo, na wieść o planowanych podwyżkach cen detalicznych artykułów spożywczych – poderwało się do buntu. Zastopowano produkcję w zakładach na Wybrzeżu, wściekli robotnicy wyszli na ulicę domagać się sprawiedliwości i zmian krzywdzących przepisów i ustaleń. Malbork, Szczecin, Elbląg, Gdańsk, Gdynia – miasta te zawrzały od protestów. Przedstawiciele PZPR odpowiedzieli wyprowadzeniem milicji i wojska na ulicę, celem spacyfikowania rozsierdzonych tłumów… Wywiązały się zamieszki, walki na ulicach. W ruch poszły pięści, kamienie, pałki, ładunki z gazem łzawiącym, aż w końcu... Władze PZPR zezwoliły wojsku na użycie ostrej amunicji przeciwko nieuzbrojonym demonstrantom – a wojskowi nie omieszkali tego wykorzystać. W Gdyni 17 grudnia „rządowi” brutalnie spacyfikowali protestujących przed Stocznią Komuny Paryskiej, by potem równie bezlitośnie rozpędzić manifestację na ul. Świętojańskiej… Wydarzenia grudniowe, stłumione ostatecznie kilka dni później, kosztowały życie 44 osób.
Czemu o tym wszystkim piszę? Niezbędnym bowiem jest ów prolog, ponieważ przedmiotem dzisiejszej recenzji jest materiał w całości dedykowany tym właśnie wydarzeniom.
